Mama, ik ga mee

Vroeger gingen wij al kamperen. Met z’n tweeën, toen we nog geen kinderen hadden en een tent gewoon een leuke manier was om vakantie te vieren in plaats van een tijdelijke woning waarin je met z’n vieren probeert te overleven. We deden ook andere vakanties, maar kamperen vonden we heerlijk.

Dus toen we kinderen kregen, dachten we eigenlijk: waarom zouden we dat niet gewoon blijven doen?

En zo reden we in juni met een tent, een kleuter van vierenhalf en een peuter die bijna twee werd richting Frankrijk. Lekker buiten het hoogseizoen, want nu kunnen we nog lekker buiten de schoolvakanties weg en bovendien leek juni ons een prima moment. Dan is het in de mediterrane landen tenminste nog niet zo heet.

Alleen hadden we niet helemaal rekening gehouden met een hittegolf.

Frankrijk stond op code rood en dus zijn we Frankrijk een beetje doorgedwarreld in de hoop de hitte voor te blijven. Uiteindelijk kwamen we op twee campings terecht en daar bleek vooral iets anders heel duidelijk: in juni heb je óf kleine kinderen, óf pensionado’s.

En wij hadden dus de kleine kinderen bij ons.

Op de ene camping waren wij zo ongeveer de enige met kinderen. De rest bestond uit opa’s en oma’s die duidelijk al een tijdje geen kleinkinderen meer hadden gezien. Ze zaten met hun enorme campers, uitgeklapte luifels en keurige ligbedden heerlijk te genieten van de rust.

En toen kwamen wij.

Met twee kinderen.

Ze vonden het overigens fantastisch. De kinderen trokken enorm veel bekijks en iedere opa en oma wilde wel even een praatje maken, zwaaien of gezellig komen kijken. Waarschijnlijk was het voor hen een soort live kleinkinderentv.

Alleen zijn onze kinderen daar zelf niet helemaal van op de hoogte. Die doen namelijk gewoon waar ze zin in hebben.

Ze zitten aan dingen waar ze niet aan mogen zitten, maken ruzie, gooien drinken om, willen niet eten en hebben precies op het moment dat je denkt dat het eindelijk rustig wordt weer een ander briljant plan.

Thuis kun je dan nog eens uit je slof schieten. Op de camping wil je dat eigenlijk niet.

Je kijkt om je heen en ziet op nog geen tien meter afstand een man liggen slapen op zijn ligbed, naast hem zijn vrouw die een boek leest en tegenover hen een tent die waarschijnlijk nog nooit zoveel lawaai heeft meegemaakt.

Dus als je kind voor de vierde keer aan de tafel zit te trekken, denk je niet alleen: hou daar nou eens mee op, maar ook: alsjeblieft, laat die mensen niet denken dat wij onze kinderen nooit opvoeden.

Maar je wilt ook niet als de mopper-moeder bekendstaan op de camping. En dus laat je dingen wat meer gaan. Je blijft wat rustiger, houdt je gemopper een beetje in en denkt: ach, laat maar.

Tot je op een gegeven moment ontdekt dat je daar zelf behoorlijk moe van wordt.

Want kamperen met twee kleine kinderen is gewoon intensief.

Je hebt geen vaatwasser en doet dus meerdere keren per dag de afwas. Je hebt geen wasmachine en dus worden alle knuffels die continu over de grond worden gesleept vanzelf grijs van het zand. Je peuter heeft gelukkig meestal een luier aan, maar precies op het moment dat hij hem even niet aan heeft, besluit hij natuurlijk dat de tent een prima plek is om te poepen.

Je bent net naar de wc geweest, gaat zitten eten en hoort naast je ineens dat bekende geluid van een peuter die druk bezig is met een grote boodschap. Ondertussen stoot je kleuter met haar drinken tegen het gammele campingtafeltje, valt alles om en lust ze vervolgens ook nog eens niks van wat je op je kleine gasstelletje hebt staan.

Je kent het wel.

En dan moet je nog koken.

In een tent.

Met twee kinderen.

En alsof dat nog niet genoeg is, slaap je met z’n vieren in één slaapcabine. Dus als één kind om kwart over vijf wakker wordt, is dat eigenlijk gewoon een collectieve wekker.

Goedemorgen camping.

Gelukkig slapen ze ’s middags allebei nog even in de buggy. Alleen heeft dat ook zo zijn gevolgen. De peuter gaat vervolgens pas rond half tien slapen en de kleuter vindt het kennelijk gezellig om tot elf uur, soms zelfs richting middernacht, met papa en mama wakker te blijven.

En daar zit je dan samen op vakantie. Zonder één moment voor jezelf. Je gaat met je kinderen naar bed en je wordt met je kinderen wakker.

Maar eerlijk is eerlijk: we hebben het ook gewoon heel leuk gehad. We hebben gezwommen, ijsjes gegeten, croissantjes gehaald en genoten van Frankrijk. De kinderen vonden het geweldig en ergens is het natuurlijk ook precies het soort vakantie waar je later met een glimlach aan terugdenkt.

Alleen denk ik dat we de volgende keer misschien eerst even kijken of er een camping bestaat met een vaatwasser, een wasmachine, een eigen slaapkamer en kinderopvang.

Grapje natuurlijk.

Want kamperen met twee kleine kinderen is hartstikke leuk.

Maar het is ook gewoon werken op een andere locatie.